Taste of Amsterdam 2013 – Verslag

Taste of Amsterdam 2013 – Verslag

“De volgende zaterdag dat moeder moet werken en jij het huis dus alleen hebt, gaan we een filmpje opnemen voor Koken met de Wentelteef, pap.”
“Dat is goed!” zei de Keukenkoning. Ik hoor het ons nog zeggen. Maar wat nou als die zaterdag toevallig samen valt met Taste of Amsterdam? Tsja, dan moet het filmpje even wachten. Mooi weer, lekker eten, mooie wijnen, daar kunnen de Wentelteef en de Keukenkoning geen nee tegen zeggen!
20130611-125203.jpg

Taste of Amsterdam werd dit jaar voor de vijfde keer gehouden. Op Taste vind je restaurants die hun signature dishes presenteren, workshops en kooktheaters, producenten die hun waren presenteren en nog veel meer. Het festival duurt vier dagen waarin er vijf “sessies” zijn. Je kaartje geeft recht op toegang tot één sessie. Zaterdag waren er twee (12:00 tot 17:00 en 18:00 tot 23:00) en wij kozen voor de eerste. Er bestaan verschillende soorten tickets, variërend in prijs van €10 tot €50 euro in de voorverkoop. Wij gingen voor het florijnen ticket van €22,50 waarbij we ieder 12 florijnen kregen.

Dat brengt mij gelijk op het volgende onderwerp: Betalen op Taste. Hoewel sommige stands op Taste ook gewoon geld accepteren is het gangbare betaalmiddel de “Florijn.” Slim trucje natuurlijk. Een Florijn is €1,25 waard, maar zo’n plastic muntje voelt niet instinctief als iets waardevols. Daarbij voelt één Florijn altijd als één euro. Een gerechtje van 6 florijnen voelt dus als €6, maar kost €7,50. Tot dusver geen problemen, ik snap het trucje, ik snap dat die mensen ook geld moeten verdienen, allemaal prima. Ik heb alleen één kleine opmerking: Waarom moeten die dingen nou weer “Florijnen” heten? Waarom, waarom, waarom?! Wat is er mis met muntjes, tokens, taste-muntjes? Ik vraag het u? Ach, ik zeur, ik weet het. Over naar het belangrijkste, hoe verliep onze Taste-dag?

We waren lekker vroeg en begonnen met een oriëntatie rondje over het terrein. Vervolgens scoorden we een goede koffie en namen plaats op een zit-blok-ding in de zon. Met het plattegrondje wat we bij de ingang hadden gekregen plande we onze middag. Heel handig, hierin stonden ook de signature dishes van de restaurants vermeld. Vrolijk kruiste ik alles aan wat er lekker uit zag. Veel dus.

Eerst maar eens een rondje over de productenmarkt. Mooi, maar wat klein en standaard naar mijn smaak. Olijfolie, brood, fudge, taartjes, ham. Lekker, leuk, maar geen “wow” momenten. Hoewel ik moet zeggen dat toekijken hoe de Keukenkoning de exposanten nerveus maakte door hun verkooppraatjes aan te vullen, dan wel te corrigeren het geheel een extra dimensie gaf. Hij probeerde zich nog zo in te houden…
20130611-125318.jpg

Na een rondje over de markt was het tijd voor een glas wijn, gevolgd door de eerste twee gerechtjes van de dag. De keuze viel op twee verschillende gerechten van Restaurant Blauw. De eerste was een saté van buikspek met pittige sojasaus en blokjes kleefrijst. Pittig? Nee. Helemaal niet. Ik zou het eerder een zoete ketjap saus noemen. Het vlees was lekker op smaak en niet zo vet als ik had gedacht. De kleefrijst was smaakvol, maar in combinatie met het vlees had ik graag iets met meer textuur gehad. Alles bij elkaar een lekker gerechtje, maar niet heel bijzonder. Zoals de keukenkoning terecht opmerkte “ het meest onderscheidende is dat ze buikspek hebben gebruikt.”
20130611-125326.jpg

Het tweede gerecht was Kingcrab-lolly op een serehstokje, geserveerd met mayonaise-chili-gembersaus en een frisse Indische komkommersalsa. Kijk, dit was nou een pittig gerecht. In de saus kon ik geen gember ontdekken, het smaakte naar sambal mayonaise. De kingcrab-lolly was lekker, maar het had net zo goed kip kunnen zijn. Of tofu. De saus was zo pittig dat het de crab volledig overschaduwde. Het geheel was lekker, maar we zagen beide geen reden om kingcrab te eten als je het nauwelijks kan proeven.
20130611-125333.jpg

Na deze lekkere hapjes was het tijd voor het tweede glas van de dag. Met een glas prosecco voor mij en een mineraalwater voor de keukenkoning zette wij ons aan een vrolijke buitentafel. Een goede plek om de gezelligheid te observeren en goede gesprekken te voeren over eten en alles wat daar mee van doen heeft. Dat deden we dan ook.
20130611-125537.jpg

Vervolgens was het tijd voor de volgende twee gerechtjes. Te beginnen met een hamburger van The Butcher. We kozen de optie zonder kaas, aangezien kaas een extra florijn kostte en €1,25 voor een mini plakje kaas op een mini hamburger me echt iets te ver ging. Daarbij gaat het bij een goede hamburger om het vlees! En oh, wat was dat lekker. Het fijne aan deze burger was dat niet te veel “gedoe” opzat, waardoor het vlees volledig in de spotlight kon staan. Heerlijk!
20130611-125418.jpg

We schoven 1,5 meter op en bevonden ons voor de MOMO stand alwaar we de taco’s MOMO-style bestelde. Een trio van wonton-taco’s met zalm, tonijn en zeebaars. Met enige argwaan keek ik toe hoe er tomatensalsa over alle drie de taco’s werd geschept. Mijn argwaan bleek gegrond. We begonnen met de zalm en de tomatensalsa overweldigde de vis volledig. Van de smaak van de zalm bleef niks over, jammer. Door naar de tonijn. Beter! De tonijn was goed opgewassen tegen het zuurtje uit de salsa. Lekker, maar nog niet ideaal. De laatste was dat wel, de zeebaars was duidelijk de beste match met de salsa. Dit was een mooi, uitgebalanceerd hapje. Kleine kanttekening: De keukenkoning trof enkele schubben aan in zijn zeebaars!
20130611-125820.jpg

20130611-125825.jpg

We liepen nog eens een rondje, proefden hier en daar een hapje en genoten van de zon. Langzaam schoven we in de richting van The Harbourclub, waar we de Wagyu Beef met edamame, rozemarijn, soya, zwarte peper en zoetzure daikon bestelde. Rozemarijn heb ik niet kunnen ontdekken, maar daar was ik niet rouwig om. Het was een heerlijk gerechtje. Het had iets minder zout mogen zijn, maar dat kon de pret niet drukken. De edamame waren heerlijk en het vlees was perfect bereid. De daikon was een mooie, frisse tegenhanger.

20130611-141754.jpg

20130611-141759.jpg
Na al deze heerlijke gerechtjes besloten we dat het tijd was voor een essentieel deel van mij opvoeding. Hoewel ik al meerdere malen oesters ben tegen gekomen in gerechten, had ik nooit oesters in hun puurste vorm leren eten. We liepen naar de oesterkraam achter op het terrein, alwaar we werden opgewacht door een enthousiaste groep mensen die zich verdrongen rondom “de oesterman.” De oesterman was met zulk enthousiasme oester-les aan het geven dat hij niet in de gaten hield of iedereen ook wel betaalde voor zijn bestelling. Ik denk eerlijk gezegd dat het hem aan zijn derrière kon roesten, zolang mensen maar interesse hadden voor zijn waren. De keukenkoning stelde voor om drie oesters te bestellen, één voor hem en twee voor mij. De oesterman gaf me twee verschillende oesters te proeven. Ondertussen kreeg ik college van hem en de keukenkoning. Vader drukte me op het hart om nooit een mooie oester te laten bederven met sausjes of andere toevoegingen en de oesterman was het hartgronding met hem eens. De heren keken elkaar goedkeurend aan en we bestelde ieder nog een oester. Ik kreeg mijn derde oester te proeven, mijn favoriet, en realiseerde me dat ik nu officieel verloren was. Ik ben om, oesters zijn geweldig.

20130611-141958.jpg
Inmiddels was het 15:30 en liepen we naar het “Wine and spirits theater” (nog zo’n naam waarvan ik denk, WAAROM?) om aan te schuiven bij de workshop Beaujolais. We kregen een zestal wijnen te proeven, terwijl de sommelier van dienst ons van alles vertelde over wijn. Een groot deel informatie was vrij standaard, maar de informatie over de regio en de wijnhuizen van de Beaujolais was interessant. De keukenkoning keek ondertussen streng toe. Deze sommelier, Edwin Raben, was echter de enige op het festivalterrein die duidelijk een kritische kenner kon ruiken op meters afstand. Voor de enige vraag in het geheel liep hij dan ook rechtstreeks op de keukenkoning af. Slim. De workshop was mooi verzorgd, maar de wijnen waren niet bijzonder. Het heeft mij niet kunnen overtuigen om voortaan een Beaujolais te kiezen, in plaats van een Picpoul, Bergerac of Bordeaux.

20130611-142058.jpg

20130611-142108.jpg
De klok stond op 16:00 en de vermoeidheid begon toe te slaan. Toch konden we het terrein niet verlaten zonder een toetje te scoren. Op dus naar Restaurant Lute voor het dessert, een prachtig passievrucht taartje! Dit dessert was een versimpelde versie van de “passiecurd flowerbomb,” geïnspireerd op Victor & Rolf. Het zag er werkelijk schitterend uit en het taartje zelf smaakte heerlijk. Mooi in balans, niet te zoet, fijne passievrucht smaak. Het bolletje wat er naast lag, de “flowerbomb,” was echter puur een kwestie van ” Kijk! Kijk wat ik kan!” Het was een bolletje van (ik denk) witte chocolade waar een siroop in zat zodat het open barste in je mond. Het bolletje zelf smaakte nergens naar en ik weet niet eens meer waar de siroop naar smaakte. Zoet, het was zoet. Daar hield het op. Het voelde puur als een kunstje wat niks met de rest van het gerecht te maken had, hoe leuk het er ook uit zag.

20130611-142306.jpg

20130611-142311.jpg
Vermoeid maar voldaan maakten we onze laatste Florijnen op aan heerlijk brood van de markt en gingen we op huis aan. Volgend jaar weer? Ik ben voor!

Comments

  1. Wat ziet het er allemaal heerlijk uit! Misschien dat ik volgend jaar ook maar eens ga!

  2. Ik had dit event ook al op een aantal andere sites voorbij zien komen… wist ik het maar! Lijkt me echt super leuk om naartoe te gaan zeg!

    Trouwens… doe je al mee aan mijn give-away :D! ?
    Je kunt een shambala armbandje winnen t.w.v. € 80.- Iets voor jou?

    Xoxo

    Caroline
    http://www.pickmeanoutfit.com

Speak Your Mind

*