Stevige chili con carne

Stevige chili con carne

Elke familie heeft zo zijn eigen gerechten die alleen op één specifieke manier worden klaargemaakt. Wij eten bijvoorbeeld de andijviestamppot altijd met worst, spekjes, jus en piccalilly. Voor de liefhebber ook nog wat zilveruitjes of augurkjes. Een hele hoop dus, maar geen kaas, geen cashewnoten en toch in naam van al wat heilig is vooral geen enge dingen als stukjes paprika of  ketchup. Ik weet dat deze “harde regels” in elk huis anders zijn, maar toch heb je altijd ergens het gevoel dat jouw regels de enige juiste zijn. Wat doe je echter, wanneer je regels een beetje gaan wringen met je eigen voorkeuren rondom voeding? Voor dit dilemma kwam ik te staan toen ik zin kreeg in een stevige kom chili con carne. In mijn ouderlijk huis kookt mij vader, de keukenkoning. Hij kookt en mijn moeder bakt en maakt (erg lekker) eten. Wat naar mijn idee het verschil is tussen koken en eten maken lees je hier. Vroeger ( oh wat klink ik oud als ik dat zo schrijf…) was mijn vader meestal één avond per week niet thuis. Dat was vaak de vrijdag avond en mijn moeder en ik maakte daar gebruik van door iets lekker simpels te eten. Mijn vader, moeten jullie weten, kan namelijk zo heerlijk koken, dat simpel eten maken hem eigenlijk niet zo goed meer lukt. Wij vroegen om gewone tomatensoep zonder paprika, pepertje of met aubergine in plaats van balletjes, maar nee dat maakte hij niet. Een gehaktbal met bloemkool en aardappelen met jus? We kregen gehaktballetjes gerold in kokossnippers, bloemkool met kurkuma en nouja, dan mochten de aardappelen wel gewoon naturel blijven. Natuurlijk zette hij ons heerlijke dingen voor, maar soms wil je gewoon iets heel simpels. Dat maakte mijn moeder dan op vrijdag. Ik weet dat we een aantal simpele gerechten hadden die rouleerde, maar de meest memorabele waren voor mij macaroni met kaas en ham en chili con carne. Twee gerechten die je prima alleen met een lepel naar binnen kan werken, wat ik dan ook gretig deed. Voor de tv nog wel, want op vrijdag huurden we vaak samen een video ( en nu voel ik me weer oud)

De chili con carne zoals mijn moeder hem maak(te) was één van de eerste dingen die ik zelf leerde klaarmaken. Jaren lang ben ik dit gerecht op dezelfde manier blijven maken, met een kruidenmix van merk X als voornaamste smaakmaker. Lekker, maar toch begon het steeds meer aan me te knagen. Ik ga hier nu niet beweren dat ik nooit mixjes, zakjes of pakjes gebruik. Dat doe ik namelijk heus wel eens. Maar als het even kan, maak ik de meeste dingen toch liever zelf. Toen een paar weken geleden een ongelooflijke hang naar chili con carne me overviel stond ik dan ook voor een dilemma. Koos ik voor simpel en vertrouwd? Of ging ik nu eindelijk eens experimenteren met mijn eigen, mixloze, chili con carne recept? Jullie raden het al, ik koos voor het tweede. Het bleek een goed keuze, ik hou het voortaan bij mijn eigen versie!

Benodigdheden

Bruine bonen
Kidneybonen
Mais
Ui
Knoflook
Gehakt, kies zelf of je rund of halfom gebruikt
Gezeefde tomaat
Runderbouillon  ( Zelf gemaakt of van een blokje)
Chilipoeder
Paprikapoeder
Gemalen Komijn
Pimentón (Gerookt paprikapoeder)

Voor er op/door/bij zijn er veel mogelijkheden, bijvoorbeeld:
Rode ui
Crème freche of sour cream
Verse Koriander
Geraspte kaas, liefst cheddar
Guacamole

Bereidingswijze
Als ik dit gerecht maak, maak ik liefst een grote pan. Chili con carne is namelijk makkelijk in te vriezen. Daarbij is het één van die zeldzame gerechten die niet snel slechter/droger/onsmakelijker wordt van een paar minuten opwarmen in de magnetron. Vriendlief en ik werken beide regelmatig avonddiensten, dus zet ik onze vriezer graag vol met “magnetron-proof” gerechten. Op de foto’s zie je dan ook flinke hoeveelheden, kijk zelf hoeveel jij nodig hebt!

Foto 1 Chili

Snipper de ui en pers de knoflook pers de knoflook. Mijn vaste lezers zullen weten dat ik een groot knoflook liefhebber ben, dus voor een pan als deze gebruik ik al snel 5 flinke tenen. Kies de hoeveelheid knoflook die bij jou smaak past, één teen per ui is een goed begin. Bak de ui en de knoflook even aan en voeg het gehakt toe. Als het gehakt grotendeels rul is, kun je je kruiden toevoegen en ze even meebakken. Ik begin op een pan als deze met 1 flinke theelepel chili poeder, 2 theelepels paprika poeder en 2 theelepels pimentón. Later proef ik hoe de balans is en voeg ik eventueel meer kruiden toe. Onthoudt, je kunt er makkelijk wat meer kruiden door roeren, maar ze er uit halen als je er te veel in hebt gegooid…Hoeveel je uiteindelijk nodig hebt is afhankelijk van je eigen smaak en de kwaliteit van de kruiden die je gebruikt.

Foto 2 Chili

Als je gehakt rul gebakken is, de uien glazig zijn en je kruiden lekkere geuren beginnen te verspreiden is het tijd om de bouillon toe te voegen. Op een pan als deze voeg ik zo’n 600 tot 700 mililiter bouillon toe. In dit geval hebben ik bouillonblokjes gebruikt, helaas geen huisgemaakte bouillon bij de hand. Op 600 milliliter water gebruikte ik twee bouillonblokjes. Laat je gehakt en je uien met de bouillon lekker een beetje stoven terwijl jij je met je groenten aan de slag gaat. Ik gebruik bonen en mais uit een blik. Lekker makkelijk, geen gedoe met weken enzo. Laat je bonen en mais even uitlekken in een zeef of vergiet en voeg de hele handel vervolgen toe aan je gehaktmengsel. Zo, ineens is je pan vol! Voeg dan gelijk ook maar de gezeefde tomaat toe, dan hebben we alles gehad. Ik gebruik voor zo’n grote pan twee pakjes gezeefde tomaat.

En nu komt eigenlijk het makkelijkste stuk. Roer het geheel goed door en breng aan de kook. Zet je pan, zodra het lekker borrelt, op een zo laag mogelijk vuur. Deksel er op en lekker met rust laten. Het liefst wel een paar uur, dan hebben alle smaken de tijd om op elkaar in te werken. Ik laat mijn chili het liefst een uurtje of 3-4 opstaan. Wel af en toe roeren, anders kan het gaan aanbakken op de bodem

van je pan!  Maar acht, voor die paar keer roeren kan ik mijn billen nog wel van de bank tillen.

Foto 3 Chili

Ongeveer een half uurtje voor het opdienen is het tijd om je weer een beetje met je chili te gaan bemoeien. Als ik de chili op dit punt nog wat te “vloeibaar” vind, laat ik de saus eerst even een paar minuten inkoken.  Begin daarna pas met proeven. Je hebt misschien gemerkt dat ik tot op dit punt nog geen zout heb toegevoegd. Dat doe ik omdat ik bouillonblokjes gebruikt heb, die van zichzelf al zout zijn. Als ik ook nog gelijk zout toe ga voegen loop ik kans dat, als alles eenmaal lekker heeft staan pruttelen, het geheel uiteindelijk te zout is. Proef eerst of je chili meer zou nodig heeft. Zout is een smaakversterker, dus als je eerst meer kruiden toevoegt en later pas zout wordt je gerecht misschien te sterk.  Is je chili zout genoeg? Ga dan verder met de overige kruiden. Is het pittig genoeg voor je, of moet er toch wat meer chili poeder bij? Proef je de rokerige smaak van de pimentón goed? Genoeg knoflook? Voeg waar nodig wat extra kruiden toe en proef opnieuw tot alles naar wens is.

Ben je helemaal tevreden? Dan is het tijd om je chili op te dienen. Je kunt ‘m natuurlijk gewoon zo eten, maar je kunt ook allerlei lekkers over je chili heen gooien. Ik heb gemerkt dat iedereen hierin zo zijn eigen voorkeur heeft en dat discussies over “de juiste” toppings aardig verhit kunnen worden. Kies dus lekker waar jij zin in hebt.  Zelf ga ik het liefst voor geraspte kaas, fijn gesneden rode ui en een flinke hoeveelheid verse koriander. Hmmmm. Ik krijg gelijk weer trek. Wat gooien jullie het liefst over je chili heen? Ik hoor het graag!

Foto 6 ChiliFoto 7 Chili

Comments

  1. Ziet er verrukkelijk uit, wij gaan dit ook eens proberen te serveren.

Speak Your Mind

*